07 Nov 2010

Monólogo de una gota de agua

Escrito por: david-fluxa el 07 Nov 2010 - URL Permanente

Yo nací por efecto de la condensación. Miles y miles de micro-gotas nos reunimos en un punto de la atmósfera y montamos un congreso de gotas, lo que vulgarmente se conoce por nube. Pero nuestra nube estaba muy cargada y, además, tenía muy mala leche. Era una nube de tormenta. Salí de mi nido vaporoso el día que el cumulonimbus (así se hacía llamar mi nube) se cabreó de verdad y, después de soltar un gran grito con una poderosa voz que retumbó por todas partes, nos precipitó a mis compañeras y a mí al vacío.

Al principio de nuestro recorrido, aunque teníamos mucho frío, todo era muy bonito. Caíamos lentamente bajo la forma de minúsculas estrellitas heladas y eso me molaba mucho. Además, nos llevábamos todas de maravilla pues cada una de nosotras lucía una estrella diferente a la otra, un diseño exclusivo que hacía que ninguna copiara a su vecina. Pero todo empezó a cambiar cuando, mientras seguíamos bajando, empezó a subir la temperatura. Fue entonces cuando me convertí en lo siempre he soñado ser: una redondita partícula de agua. Una transparente gota de buen ver. Aunque debo decir que tal como me licué, empezaron a llegar los problemas... En nuestra etapa sólida estábamos juntas pero no revueltas y ahora nos peleábamos para ser las primeras en llegar al suelo. Me vi envuelta en la más cruda realidad de una gota de agua: en nuestro acuoso mundo, las gotas gordas pasan por encima de las pequeñas. Así que, cuando me estrellé contra la tierra, me di cuenta de que se iban formando largas líneas de agua que corrían veloces atrapando la bolitas transparentes como yo.

Pronto formamos una masa de agua amarronada que descendía vertiginosamente hacia un punto totalmente desconocido por mi. La reunión mayor de gotas de agua que había visto en mi vida se movía produciendo un fragor muy profundo, con una fuerza de la que nadie se atrevía a cuestionar. Nuestro poderoso ejército mojado fue a parar sobre una interminable extensión azul; una infinita unión de gotas diferentes a las nuestras, de sabor no tan dulce como el nuestro. Tuve que adaptarme a su forma, densidad, simplemente porque ellas eran legión y nosotras, pobres gotas caidas del cielo, una minoría sucia y turbulenta.

Ahora estoy al final de mi larga etapa, esperando que mi alma sea elevada hacia arriba, que es el premio que se merece toda buena gota que se precie, para iniciar una nueva vida.

Cuando y por donde me dejaré caer otra vez, el cielo lo dirá...

_______________________________________________

www.midamazul.blogspot.es

_______________________________________________

un vídeo que ilustra muy bien el monólogo:

Compartir

  • Eskup
  • Tuenti
  • Meneame
  • Bitacoras
  • iGoogle
  • My Yahoo
  • My Live

2 comentarios · Escribe aquí tu comentario

Susanna Martinez

Susanna Martinez dijo

David, me n'alegro que ens tornis a motivar amb aquestes històries...T'has de proposar seriosament de reunir-les en un llibre.

Molta força!!

david-fluxa dijo

Gràcies, Susanna!
que sigui en vida teua!!!

Escribe tu comentario


Si prefieres firmar con tu avatar, haz login
Inserta un emoticono

Sobre este blog

Avatar de david-fluxa

En el tintero

Si me dan a escoger entre mil palabras y una imagen, me quedo con las palabras. Prefiero ponerle imaginación y formar la imagen en mi mente aunque a veces no corresponda a la realidad. Y si además ese grupo de palabras forman una historia interesante, mejor aún. Aquel que lea este blog debe decidir si vale la pena seguir leyendo estas palabras. En caso contrario, recomiendo seguir navegando por el cosmos cibernético. Si decides quedarte, sé bienvenido. La suerte ya está echada...

ver perfil »

Ídolos

  • veronicka
  • frasier
  • mdgozalez
  • fifurcio
  • Sergi Miralles Reig
  • sailingalea
  • J Ruiz. Maestro Fontanero y Patron de Pesca.
  • perezbarrero
  • finger39

Suscríbete

Selecciona el agregador que utilices para suscribirte a este blog (también puedes obtener la URL de los feeds):