<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<posts>
  <post>
    <IP type="integer">0.0.0.0</IP>
    <author-id type="integer">22627</author-id>
    <blog-id type="integer">14385</blog-id>
    <body>&lt;div class="detailTeaserBox" style="width: 374px;"&gt;&lt;h4 class="detailContentTeasertext"&gt;
 &lt;/h4&gt;&lt;h4 class="detailContentTeasertext"&gt;Em 26 de janeiro de 1911, estreou em Dresden a divertida &#243;pera "O Cavaleiro da Rosa", provavelmente a pe&#231;a mais encenada de Richard Strauss.&lt;/h4&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="clearing"&gt; &lt;img src="http://lacomunidad.elpais.com/blogfiles/tudo/0417799_400.jpg" id="img_1" class="imgcen"&gt;&lt;/div&gt; &lt;div style="text-align: center;"&gt;&lt;span style="color: rgb(153, 0, 0);"&gt;&lt;small&gt;(Encena&#231;&#227;o de "O Cavaleiro da Rosa" em Nova York)&lt;/small&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt; 

Uma fascinante homenagem &#224; Viena dos tempos da imperatriz Maria Teresa estreou em Dresden, em 26 de janeiro de 1911. Richard Strauss, um dos maiores compositores do s&#233;culo 20, comp&#244;s a m&#250;sica para uma leve hist&#243;ria de amor em estilo rococ&#243;, de autoria de Hugo von Hofmannsthal.

 O conde Octaviano, de 17 anos, &#233; o amante da bela e madura Marechala von Werdenberg. Por ser t&#227;o jovem, seu papel &#233; interpretado por uma mulher. Strauss criou para sopranos os tr&#234;s personagens principais da &#243;pera: a Marechala, Octaviano e Sophie (namorada de Octaviano). O in&#237;cio do 3&#186; ato, quando os tr&#234;s cantam juntos, &#233; um dos melhores exemplos das cria&#231;&#245;es para vozes femininas encontradas nas &#243;peras do compositor alem&#227;o. 

 O libretista Hugo von Hofmannsthal concebeu uma Marechala de personalidade forte. No pen&#250;ltimo momento da &#243;pera, ela elegantemente desiste de seu jovem amante (Octaviano), ao v&#234;-lo novamente apaixonado por algu&#233;m da sua idade (Sophie). Na hist&#243;ria de Hugo von Hofmannsthal, o amor &#233; simultaneamente mantido e altruisticamente cedido. "Eu escolhi am&#225;-lo da forma certa", canta Marechala. "Ent&#227;o, eu amaria at&#233; mesmo o seu amor por outra... A maioria das coisas deste mundo s&#227;o inacredit&#225;veis quando se ouve falar nelas. Mas quando elas acontecem com voc&#234;, voc&#234; acredita nelas e n&#227;o sabe por qu&#234;. (...) Ent&#227;o, que seja assim."

&lt;a href="http://www.dw-world.de/dw/article/0,,417127,00.html?maca=bra-newsletter_br_Destaques-2362-html-nl"&gt; Seguir lendo no&lt;strong&gt; &lt;span style="color: rgb(153, 0, 0);"&gt;DW.&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;





</body>
    <closed-comments type="boolean"></closed-comments>
    <closed-trackbacks type="boolean"></closed-trackbacks>
    <comments-count type="integer">0</comments-count>
    <created-at type="datetime">2009-01-26T22:16:44Z</created-at>
    <date type="datetime">2009-01-26T22:08:00Z</date>
    <id type="integer">269942</id>
    <last-comment-date type="datetime"></last-comment-date>
    <myfile-id type="integer"></myfile-id>
    <nicetitle>1911-estreia-o-cavaleiro-da-rosa-richard-strauss</nicetitle>
    <published-at type="datetime">2009-01-26T22:16:43Z</published-at>
    <site-id type="integer">1</site-id>
    <status type="integer">1</status>
    <title>1911: Estr&#233;ia "O Cavaleiro da Rosa", de Richard Strauss</title>
    <updated-at type="datetime">2009-01-26T22:16:44Z</updated-at>
  </post>
  <post>
    <IP type="integer">0.0.0.0</IP>
    <author-id type="integer">22627</author-id>
    <blog-id type="integer">14385</blog-id>
    <body>&lt;h4 class="detailContentTeasertext"&gt;&lt;img src="http://lacomunidad.elpais.com/blogfiles/tudo/01121030_400.jpg" id="img_0" class="imgcen"&gt; &lt;/h4&gt;&lt;h4 class="detailContentTeasertext"&gt;&#205;cone do surrealismo, o artista catal&#227;o &#233; uma das maiores autoridades da arte contempor&#226;nea. Para marcar duas d&#233;cadas de sua morte, o museu que leva seu nome faz exposi&#231;&#227;o especial. &lt;/h4&gt;  

"Sou o surrealismo", dizia Salvador Dal&#237;. Egoc&#234;ntrico, exc&#234;ntrico, rebelde e provocador, o artista foi um dos expoentes mundiais da arte contempor&#226;nea. Na manh&#227; do dia 23 de fevereiro de 1989, morria o homem que, acima de qualquer coisa, tentou &#8211; e conseguiu com grande &#234;xito &#8211; nunca passar despercebido. Dal&#237; tinha 84 anos e j&#225; fazia parte da hist&#243;ria universal quando faleceu, h&#225; 20 anos, no hospital de sua cidade natal, Figueras, na Espanha.

 Para marcar o anivers&#225;rio de sua morte, o Museu Dal&#237; de Figueras exp&#245;e at&#233; o dia 18 de mar&#231;o uma das obras mais emblem&#225;ticas do artista catal&#227;o: &lt;em&gt;A persist&#234;ncia da mem&#243;ria&lt;/em&gt;, pintada em 1931, quando Dal&#237; tinha 27 anos. Popularmente conhecido como &lt;em&gt;Os rel&#243;gios moles&lt;/em&gt;, o quadro em que esses objetos parecem derreter-se foi cedido pelo Museu de Arte Moderna de Nova York (Moma). 


&lt;img src="http://lacomunidad.elpais.com/blogfiles/tudo/03970696_100.jpg" id="img_1" class="imgcen"&gt;


&lt;div style="text-align: center;"&gt;&lt;span style="color: rgb(153, 0, 0);"&gt;&lt;small&gt;("A persist&#234;ncia da mem&#243;ria", uma das mais emblem&#225;ticas obras de Dal&#237;)&lt;/small&gt;&lt;/span&gt;

&lt;/div&gt;"Por que os rel&#243;gios s&#227;o moles?", perguntaram certa vez a Dal&#237;, em refer&#234;ncia &#224; obra, considerada um &#237;cone do surrealismo. "O importante n&#227;o &#233; que sejam duros ou moles, e sim que marquem a hora exata", respondeu.

&lt;a href="http://www.dw-world.de/dw/article/0,,3971142,00.html?maca=bra-newsletter_br_Destaques-2362-html-nl"&gt; &lt;span style="color: rgb(0, 0, 153);"&gt;&lt;strong&gt;Clique aqui para seguir lendo.&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;

</body>
    <closed-comments type="boolean"></closed-comments>
    <closed-trackbacks type="boolean"></closed-trackbacks>
    <comments-count type="integer">0</comments-count>
    <created-at type="datetime">2009-01-24T04:08:30Z</created-at>
    <date type="datetime">2009-01-24T03:53:00Z</date>
    <id type="integer">268425</id>
    <last-comment-date type="datetime"></last-comment-date>
    <myfile-id type="integer"></myfile-id>
    <nicetitle>ha-20-anos-o-mundo-perdia-salvador-dali</nicetitle>
    <published-at type="datetime">2009-01-24T04:08:30Z</published-at>
    <site-id type="integer">1</site-id>
    <status type="integer">1</status>
    <title>H&#225; 20 anos, o mundo perdia Salvador Dal&#237;</title>
    <updated-at type="datetime">2009-01-24T04:08:30Z</updated-at>
  </post>
  <post>
    <IP type="integer">0.0.0.0</IP>
    <author-id type="integer">22627</author-id>
    <blog-id type="integer">14385</blog-id>
    <body>&lt;div class="TitolBlog"&gt;Sexo, dinero y cricket&lt;/div&gt; &lt;div class="Datos"&gt; &lt;strong&gt;Rafael Ramos&lt;/strong&gt; | 01/01/2009 - 09:26 horas &lt;/div&gt; &lt;h3&gt;&lt;span style="color: rgb(153, 0, 0);"&gt;"Cuando los misioneros brit&#225;nicos llegaron a Nueva Guinea Pap&#250;a &#8211;dice el protagonista de 'Netherland', la novela de Joseph O'Neill- se encontraron a tribus nativas que llevaban miles de a&#241;os pele&#225;ndose y mat&#225;ndose entre s&#237;. &#191;Qu&#233; hicieron para civilizarlas?. Dieron bates, guantes y pelotas a tipos que estaban todav&#237;a en la Edad de Piedra, y les ense&#241;aron las complejas reglas y regulaciones del cricket, oblig&#225;ndoles a compartir un terreno de juego con sus enemigos, a comer y tomar el t&#233; con ellos, y a aceptar que los &#225;rbitros resolvieran las disputas. Fue un curso intensivo de democracia". &lt;/span&gt;&lt;/h3&gt;
&lt;a href="http://www.lavanguardia.es/lv24h/20090101/53608972189.html"&gt; &lt;span style="color: rgb(0, 0, 153);"&gt;&lt;strong&gt;Seguir leyendo Diario de Londres&amp;gt;&amp;gt;&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;/a&gt;</body>
    <closed-comments type="boolean"></closed-comments>
    <closed-trackbacks type="boolean"></closed-trackbacks>
    <comments-count type="integer">0</comments-count>
    <created-at type="datetime">2009-01-01T10:37:03Z</created-at>
    <date type="datetime">2009-01-01T10:32:00Z</date>
    <id type="integer">255357</id>
    <last-comment-date type="datetime"></last-comment-date>
    <myfile-id type="integer"></myfile-id>
    <nicetitle>diario-londres-sexo-dinero-y-cricket</nicetitle>
    <published-at type="datetime">2009-01-01T10:37:03Z</published-at>
    <site-id type="integer">1</site-id>
    <status type="integer">1</status>
    <title>Diario de Londres : Sexo, dinero y cricket</title>
    <updated-at type="datetime">2009-01-01T10:37:03Z</updated-at>
  </post>
  <post>
    <IP type="integer">0.0.0.0</IP>
    <author-id type="integer">22627</author-id>
    <blog-id type="integer">14385</blog-id>
    <body> &lt;div class="partNav"&gt; &lt;/div&gt; &lt;div class="picBoxDetailTop"&gt;&lt;a href="http://www.dw-world.de/popups/popup_lupe/0,,3910530,00.html" target="_blank" onclick="return openPopup(this.href,'Image','picPopup');"&gt;&lt;img src="http://www.dw-world.de/image/0,,3910174_1,00.jpg" alt="Cabe&#231;a de Diego (e.), irm&#227;o de Giacometti, junto a Kahotep, fara&#243; do Egito antigo" border="0"&gt;&lt;/a&gt;&lt;div class="captionBox"&gt;&lt;i class="caption"&gt;&lt;a href="http://www.dw-world.de/popups/popup_lupe/0,,3910530,00.html" target="_blank" onclick="return openPopup(this.href,'Image','picPopup');"&gt;&lt;span&gt;Gro&#223;ansicht des Bildes mit der Bildunterschrift: &lt;/span&gt;&lt;span class="symMagnifier"&gt; &lt;/span&gt;Cabe&#231;a de Diego (e.), irm&#227;o de Giacometti, junto a Kahotep, fara&#243; do Egito antigo&lt;/a&gt;&lt;/em&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="clearing"&gt;&lt;i class="caption"&gt; &lt;/em&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;h4 class="detailContentTeasertext"&gt;&lt;i class="caption"&gt; A exposi&#231;&#227;o "Picasso e os mestres", no Museu Grand Palais de Paris, e "Giacometti, o eg&#237;pcio", no Altes Museum de Berlim, mostram as obras que influenciaram o trabalho de dois grandes mestres da arte moderna.&lt;/em&gt;&lt;/h4&gt;&lt;i class="caption"&gt;  

Tendo o presidente franc&#234;s, Nicolas Sarkozy, como patrono, a exposi&#231;&#227;o &lt;em&gt;Picasso e os mestres&lt;/em&gt; &#233; a sensa&#231;&#227;o do outono/inverno parisiense. Ela poder&#225; ser visitada at&#233; 2 de fevereiro pr&#243;ximo nas Galerias Nacionais do Grand Palais.

 &lt;span class="picBoxInlineEven" style="width: 194px;"&gt;&lt;!-- width= Bildbreite +2--&gt;&lt;a href="http://www.dw-world.de/popups/popup_lupe/0,,3910530_ind_1,00.html" target="_blank" onclick="return openPopup(this.href,'Image','picPopup');"&gt;&lt;img src="http://www.dw-world.de/image/0,,3908813_1,00.jpg" alt="'A Infanta Maria Margarida' de Vel&#225;squez (1653) e de Picasso (1957) " border="0" width="192" height="142"&gt;&lt;/a&gt;&lt;i class="caption"&gt;&lt;span&gt;Bildunterschrift: &lt;/span&gt;&lt;a href="http://www.dw-world.de/popups/popup_lupe/0,,3910530_ind_1,00.html" target="_blank" onclick="return openPopup(this.href,'Image','picPopup');"&gt;&lt;span&gt;Gro&#223;ansicht des Bildes mit der Bildunterschrift: &lt;/span&gt;&lt;span class="symMagnifier"&gt; &lt;/span&gt;'A Infanta Maria Margarida' de Vel&#225;squez (1653) e de Picasso (1957) &lt;/a&gt;&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;i class="caption"&gt;Nas palavras da curadora Anne Baldassari, diretora do Museu Picasso, a mostra conseguiu o imposs&#237;vel: reunir, lado a lado, quadros de Picasso e dos mestres que o influenciaram &#8211; El Greco, Vel&#225;squez, Goya, Ingres, Delacroix, Manet, Lautrec, Degas, Gauguin, Cranach, Renoir, Ticiano, C&#233;zanne, Rembrandt, Van Gogh, entre outros. Esses pintores formaram o universo onde a pintura aprendeu da pintura. "Um canibalismo pict&#243;rico sem precedentes", afirmam os curadores da mostra.

 Pablo Picasso (1881-1973) se formou muito cedo, seguindo as regras da pr&#225;tica acad&#234;mica que seu pai, professor de Belas Artes e diretor do Museu de M&#225;laga, lhe apontou. Desenho da estatu&#225;ria e da arquitetura antigas, c&#243;pias de telas de grandes mestres espanh&#243;is, estudo da hist&#243;ria da arte europ&#233;ia faziam parte da forma&#231;&#227;o que nos lembra que Picasso &#233; um pintor nascido no s&#233;culo 19, explicam os organizadores.

 &lt;b style=""&gt;Estrat&#233;gias subversivas

 No entanto, a opress&#227;o sentida por Picasso &#8211; que nunca p&#244;de desenhar como uma crian&#231;a, mas teve logo que se confrontar com Michelangelo e Rafael &#8211; alimentou por muito tempo um desejo de subvers&#227;o que o conduziu &#224;s mais radicais renova&#231;&#245;es formais. Picasso n&#227;o somente trabalhou sobre telas dos grandes mestres, mas tamb&#233;m rompeu os procedimentos acad&#234;micos de transmiss&#227;o da tradi&#231;&#227;o.

 &lt;span class="freePicBox"&gt;&lt;img src="http://www.dw-world.de/image/0,,3908774_1,00.jpg" alt="O an&#227;o de Vel&#225;squez ladeado por 'O an&#227;o' (1969) e 'O adolescente' (1969) de Picasso" border="0" width="508" height="196"&gt;&lt;i class="caption"&gt;&lt;span&gt;Bildunterschrift: &lt;/span&gt;O an&#227;o de Vel&#225;squez ladeado por 'O an&#227;o' (1969) e 'O adolescente' (1969) de Picasso&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;i class="caption"&gt;

 A transposi&#231;&#227;o, o mimetismo, o confisco, a falsifica&#231;&#227;o formam parte da estrat&#233;gia empregada por Picasso perante seus mestres prediletos. A exposi&#231;&#227;o no Grand Palais &#233; articulada numa dezena de salas que mostram os grandes temas da express&#227;o art&#237;stica: auto-retratos, nus, naturezas-mortas, retratos femininos, pinturas hist&#243;ricas. No Grande Palais, o visitante poder&#225; ver a vers&#227;o de Picasso dos quadros de Vel&#225;squez &lt;em&gt;A infanta Maria Margarida &lt;/em&gt;(1653) e &lt;em&gt;O an&#227;o Sebasti&#227;o de Morra &lt;/em&gt;(1644&lt;em&gt;)&lt;/em&gt;.

 Por motivos de seguran&#231;a, os quadros &lt;em&gt;Mulheres de Argel&lt;/em&gt; (1834) de Eug&#232;ne Delacroix e &lt;em&gt;Almo&#231;o na relva&lt;/em&gt; (1863) de Claude Manet n&#227;o puderam ser expostos no Grand Palais. Mas, se os mestres n&#227;o v&#227;o at&#233; Picasso, ele vai at&#233; os mestres. Parte da exposi&#231;&#227;o tamb&#233;m poder&#225; ser vista no Museu do Louvre, em torno do quadro de Delacroix, e no Museu d'Orsay, ao lado da obra de Manet.




&lt;a href="http://www.dw-world.de/dw/article/0,,3910530,00.html"&gt; seguir lendo em &lt;span style="color: rgb(153, 0, 0);"&gt;&lt;strong&gt;DW-Word&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;/em&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/em&gt;&lt;/em&gt;</body>
    <closed-comments type="boolean"></closed-comments>
    <closed-trackbacks type="boolean"></closed-trackbacks>
    <comments-count type="integer">0</comments-count>
    <created-at type="datetime">2008-12-31T13:48:02Z</created-at>
    <date type="datetime">2008-12-31T13:43:00Z</date>
    <id type="integer">255075</id>
    <last-comment-date type="datetime"></last-comment-date>
    <myfile-id type="integer"></myfile-id>
    <nicetitle>deutsche-welle-picasso-e-giacometti-mostram-seus-mestres-em</nicetitle>
    <published-at type="datetime">2008-12-31T13:48:02Z</published-at>
    <site-id type="integer">1</site-id>
    <status type="integer">1</status>
    <title> Deutsche Welle : Picasso e Giacometti mostram seus mestres em Paris e Berlim</title>
    <updated-at type="datetime">2008-12-31T13:48:02Z</updated-at>
  </post>
  <post>
    <IP type="integer">0.0.0.0</IP>
    <author-id type="integer">22627</author-id>
    <blog-id type="integer">14385</blog-id>
    <body>&lt;h3&gt;&lt;img src="http://lacomunidad.elpais.com/blogfiles/tudo/Jos%C3%A9.jpg" id="img_0" class="imgcen"&gt;&lt;/h3&gt;&lt;h3&gt;&lt;span style="color: rgb(153, 0, 0);"&gt;"S&#227;o Jos&#233;. A personifica&#231;&#227;o do Pai." Livro formid&#225;vel, escrito por Leonardo Boff. Deve ser lido. Merece uma reflex&#227;o profunda. Editado pela "Verus Editora."&lt;/span&gt;&lt;/h3&gt;
&lt;img src="../blogfiles/tudo/palestra.jpg" id="img_0" class="imgcen"&gt;&lt;img src="../blogfiles/tudo/jardim.jpg" id="img_1" class="imgcen"&gt;
&lt;div style="text-align: center;"&gt;&lt;small&gt;(Fotos de Leonardo Boff)&lt;/small&gt;&lt;/div&gt;
         </body>
    <closed-comments type="boolean"></closed-comments>
    <closed-trackbacks type="boolean"></closed-trackbacks>
    <comments-count type="integer">0</comments-count>
    <created-at type="datetime">2008-12-30T18:49:59Z</created-at>
    <date type="datetime">2008-12-30T18:43:00Z</date>
    <id type="integer">254801</id>
    <last-comment-date type="datetime"></last-comment-date>
    <myfile-id type="integer"></myfile-id>
    <nicetitle>s-o-jose-personificas-o-do-pai</nicetitle>
    <published-at type="datetime">2008-12-30T18:49:59Z</published-at>
    <site-id type="integer">1</site-id>
    <status type="integer">1</status>
    <title>Leonardo Boff : S&#227;o Jos&#233;. A personifica&#231;&#227;o do Pai</title>
    <updated-at type="datetime">2008-12-30T21:39:13Z</updated-at>
  </post>
  <post>
    <IP type="integer">0.0.0.0</IP>
    <author-id type="integer">22627</author-id>
    <blog-id type="integer">14385</blog-id>
    <body>&lt;span style="color:#cc0000"&gt;&lt;strong&gt;A Estrat&#233;gia do Sonho exibe no CCBB 11 longas de fic&#231;&#227;o do diretor que nunca tiveram carreira regular nas salas de exibi&#231;&#227;o&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;

  &lt;div class="grupoC2"&gt;     &lt;p class="fonte"&gt;Luiz Zanin Oricchio

     &lt;p class="tmTexto" id="ctrl_texto"&gt;Tamanho do texto? &lt;span style="color: rgb(21, 94, 145);" id="tm01" onclick="sizeFonts(11),selectedFonts('tm01'); return false"&gt;A&lt;/span&gt; &lt;span style="color: rgb(21, 94, 145);" id="tm02" onclick="sizeFonts(12),selectedFonts('tm02'); return false"&gt;A&lt;/span&gt; &lt;span style="color: rgb(127, 127, 127);" id="tm03" onclick="sizeFonts(13),selectedFonts('tm03'); return false"&gt;A&lt;/span&gt; &lt;span style="color: rgb(21, 94, 145);" id="tm04" onclick="sizeFonts(14),selectedFonts('tm04'); return false"&gt;A&lt;/span&gt;

      &lt;/div&gt;          &lt;div class="ImagemMateria"&gt;                  &lt;img src="http://www.estadao.com.br/estadaodehoje/20081217/img/2.11.imagem_bertolucci.jpg"&gt;                                      &lt;/div&gt; Em depoimento a Joel Pizzini, curador da retrospectiva em sua homenagem, Bernardo Bertolucci diz que o t&#237;tulo n&#227;o poderia ser mais apropriado - A Estrat&#233;gia do Sonho. "A &#250;nica diferen&#231;a entre ir ao cinema e sonhar &#233; que no primeiro estamos de olhos abertos e no outro, de olhos fechados." No mesmo depoimento, Bertolucci ainda recorda dos la&#231;os de amizade que manteve com o pessoal do Cinema Novo - Glauber Rocha, Paulo C&#233;sar Saraceni, Gustavo Dahl, entre outros - nos long&#237;nquos anos 60. 

Porque &#233; desses anos, em especial, que trata essa mostra que come&#231;a hoje no Centro Cultural Banco do Brasil e segue at&#233; o dia 4 de janeiro. A Estrat&#233;gia do Sonho - O Primeiro Cinema de Bertolucci traz, em c&#243;pias de 35 mm, obras pouco conhecidas de sua filmografia, algumas das quais lan&#231;adas apenas em DVD, mas que nunca tiveram carreira regular nas salas de exibi&#231;&#227;o. Entre elas A Morte (1962), Antes da Revolu&#231;&#227;o (1964), Partner (1968) e A Estrat&#233;gia da Aranha (1970). 

Al&#233;m dos longas-metragens de fic&#231;&#227;o, haver&#225; document&#225;rios e mesas de debates sobre a obra do diretor. Uma atra&#231;&#227;o extra &#233; a exibi&#231;&#227;o do document&#225;rio de Bertolucci O Caminho do Petr&#243;leo (1967), rec&#233;m-recuperado, exibido no Festival de Veneza deste ano. Bertolucci acompanha uma equipe italiana de explora&#231;&#227;o petrol&#237;fera no Ir&#227; e tra&#231;a o caminho do petr&#243;leo, das regi&#245;es produtoras at&#233; a rica Europa, que o consome. Outro document&#225;rio raro &#233; A Sa&#250;de Est&#225; Doente (1971), um libelo contra o prec&#225;rio estado do sistema de sa&#250;de p&#250;blica italiano naquela &#233;poca. 

Ao todo s&#227;o 11 filmes assinados pelo homenageado e um document&#225;rio que aborda a sua obra - Bernardo Bertolucci: Para Que Serve o Cinema?, de Sandro Lai, realizado para a TV. Dois filmes, em particular, devem chamar muito a aten&#231;&#227;o nessa retrospectiva, pois h&#225; muito n&#227;o s&#227;o exibidos em c&#243;pias em 35 mm no Pa&#237;s - O &#218;ltimo Tango em Paris (1972) e 1900 (1976). Foram grandes sucessos do diretor, que j&#225; ent&#227;o sa&#237;a do &#226;mbito italiano e realizava produ&#231;&#245;es internacionais com atores de prest&#237;gio. Em O &#218;ltimo Tango, como se sabe, o protagonista &#233; Marlon Brando, vi&#250;vo atormentado pelo suic&#237;dio da sua mulher, em busca de consolo no sexo compulsivo com uma garota francesa (Maria Schneider). 

O filme, com suas cenas famosas, ficou proibido no Brasil durante a ditadura militar. Foi saudado por uns e tachado por outros como transgressor e, quando liberado, acabou decepcionando quem nele buscava apenas cenas de sexo. A sua intensidade, por&#233;m, est&#225; em outra parte e o sentimento de ang&#250;stia existencial do personagem &#233; que domina a hist&#243;ria e n&#227;o o seu erotismo, tamb&#233;m interessante, &#233; bom que se diga. 

J&#225; 1900 (Novecento, no original) &#233; um &#233;pico hist&#243;rico com dois protagonistas, o franc&#234;s G&#233;rard Depardieu e o norte-americano Robert De Niro nos pap&#233;is principais. A id&#233;ia &#233; fazer uma retrospectiva hist&#243;rica da It&#225;lia, com as id&#233;ias que se combateram entre si, do in&#237;cio do s&#233;culo at&#233; o final da 2&#170; Guerra Mundial, atrav&#233;s da vida de duas pessoas, o filho de camponeses Olmo (Depardieu) e o rico Alfredo (De Niro). Contrastes de vis&#245;es de mundo, classes sociais e id&#233;ias pol&#237;ticas. Cheio de charme e intensidade. 

Estes s&#227;o os filmes do Bertolucci j&#225; mundialmente conhecido que &#233; sempre bom rever. Mas talvez o interesse maior da mostra seja revelar, ou rememorar, o Bertolucci dos anos de forma&#231;&#227;o. Da&#237; a import&#226;ncia de A Morte (La Commare Secca), sua estr&#233;ia no cinema em parceria com Pier Paolo Pasolini, que escreveu o roteiro. O assassinato de uma prostituta permite ao cineasta fazer uma reflex&#227;o sobre a verdade e as vers&#245;es poss&#237;veis sobre um mesmo caso. A refer&#234;ncia, claro, &#233; a Rashomon, de Akira Kurosawa, um estudo de perspectivas que virou refer&#234;ncia no cinema.

Antes da Revolu&#231;&#227;o foi tamb&#233;m um filme que marcou &#233;poca, pois o personagem Fabrizio se encontra dividido entre a sua vontade de interven&#231;&#227;o pol&#237;tica e as cr&#237;ticas internas que fazia &#224; esquerda de sua &#233;poca. Quer dizer, um personagem que resume os principais dilemas da &#233;poca. Um amor conturbado pela tia perturba tamb&#233;m as op&#231;&#245;es de Fabrizio. Dado que n&#227;o poderia faltar, pois em Bertolucci o pol&#237;tico n&#227;o aparece quase nunca como um dado isolado, depurado da totalidade do indiv&#237;duo. O indiv&#237;duo pode ser c&#233;rebro e cora&#231;&#227;o pol&#237;tico, mas tamb&#233;m &#233; carne e osso, sensual e sofredor. Deste filme ficou famosa a frase "quem nunca sentiu a sensa&#231;&#227;o da v&#233;spera de uma revolu&#231;&#227;o n&#227;o sabe o que &#233; viver". A revolu&#231;&#227;o era, tamb&#233;m, uma sensa&#231;&#227;o e uma aspira&#231;&#227;o existencial. 

Partner merece aten&#231;&#227;o como o filme em que talvez Bertolucci tenha sido mais experimental em termos de narrativa. Livre adapta&#231;&#227;o de O Duplo, de Dostoievski, conta a hist&#243;ria de Jacob, estudante engajado politicamente que passa a conviver com o alter ego que lhe cobra comprometimento ainda maior. Marx, Freud, Godard est&#227;o entre as refer&#234;ncias e influ&#234;ncias deste filme que reflete sobre a quest&#227;o pol&#237;tica da gera&#231;&#227;o 68, com seus paradoxos e ambig&#252;idades.

&lt;a href="http://www.estadao.com.br/estadaodehoje/20081217/not_imp295101,0.php"&gt;&lt;strong&gt;Seguir &lt;/strong&gt;&lt;strong&gt;lendo no Estado de S&#227;o Paulo&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;
</body>
    <closed-comments type="boolean"></closed-comments>
    <closed-trackbacks type="boolean"></closed-trackbacks>
    <comments-count type="integer">0</comments-count>
    <created-at type="datetime">2008-12-22T15:20:11Z</created-at>
    <date type="datetime">2008-12-22T15:13:00Z</date>
    <id type="integer">251353</id>
    <last-comment-date type="datetime"></last-comment-date>
    <myfile-id type="integer"></myfile-id>
    <nicetitle>estad-o-o-bertolucci-poucos-conhecem</nicetitle>
    <published-at type="datetime">2008-12-22T15:20:10Z</published-at>
    <site-id type="integer">1</site-id>
    <status type="integer">1</status>
    <title>Estad&#227;o : O Bertolucci que poucos conhecem</title>
    <updated-at type="datetime">2008-12-22T15:20:11Z</updated-at>
  </post>
  <post>
    <IP type="integer">0.0.0.0</IP>
    <author-id type="integer">22627</author-id>
    <blog-id type="integer">14385</blog-id>
    <body>&lt;meta http-equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"&gt;&lt;meta name="ProgId" content="Word.Document"&gt;&lt;meta name="Generator" content="Microsoft Word 10"&gt;&lt;meta name="Originator" content="Microsoft Word 10"&gt;&lt;link rel="File-List" href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5CJOS%7E1%5CCONFIG%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml"&gt;&lt;o:smarttagtype namespaceuri="schemas-houaiss/acao" name="dm"&gt;&lt;/o:smarttagtype&gt;&lt;o:smarttagtype namespaceuri="schemas-houaiss/mini" name="verbetes"&gt;&lt;/o:smarttagtype&gt;&lt;!--[if gte mso 9]&gt;&lt;xml&gt;  &lt;w:WordDocument&gt;   &lt;w:View&gt;Normal&lt;/w:View&gt;   &lt;w:Zoom&gt;0&lt;/w:Zoom&gt;   &lt;w:HyphenationZone&gt;21&lt;/w:HyphenationZone&gt;   &lt;w:Compatibility&gt;    &lt;w:BreakWrappedTables/&gt;    &lt;w:SnapToGridInCell/&gt;    &lt;w:WrapTextWithPunct/&gt;    &lt;w:UseAsianBreakRules/&gt;   &lt;/w:Compatibility&gt;   &lt;w:BrowserLevel&gt;MicrosoftInternetExplorer4&lt;/w:BrowserLevel&gt;  &lt;/w:WordDocument&gt; &lt;/xml&gt;&lt;![endif]--&gt;&lt;!--[if !mso]&gt;&lt;object  classid="clsid:38481807-CA0E-42D2-BF39-B33AF135CC4D" id=ieooui&gt;&lt;/object&gt; &lt;style&gt; st2\:*{behavior:url(#ieooui) }st1\:*{behavior:url(#ieooui) } &lt;/style&gt; &lt;![endif]--&gt;&lt;style&gt; &lt;!--  /* Font Definitions */  @font-face {font-family:"AvantGarde Bk BT"; panose-1:2 11 4 2 2 2 2 2 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:135 0 0 0 27 0;}  /* Style Definitions */  p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:13.0pt; font-family:"Courier New"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-font-family:"Times New Roman";} span.txtresenha {mso-style-name:txtresenha;} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:70.85pt 42.55pt 70.85pt 99.25pt; mso-header-margin:35.45pt; mso-footer-margin:35.45pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --&gt;&#160;&lt;/style&gt;  &lt;p class="MsoNormal"&gt;&lt;img src="../blogfiles/tudo/46b5ff55-5aed-4fd6-be47-04325cd44744.jpg" id="img_0" class="imgizqda"&gt;

&lt;h3&gt;&lt;span style="color:#cc0000"&gt;O segundo volume de Escritos sobre a Liberdade prop&#245;e uma reflex&#227;o sobre a laicidade do Estado, sobre os limites entre o direito e a moral, sobre o respeito &#224; dignidade do indiv&#237;duo e, assim, &#224; sua liberdade e &#224;s suas op&#231;&#245;es pessoais.&lt;/span&gt;&lt;/h3&gt;&lt;p class="MsoNormal"&gt;&lt;span class="txtresenha"&gt;&lt;span style="font-family: &amp;quot;AvantGarde Bk BT&amp;quot;;"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;

  &lt;p class="MsoNormal"&gt;&lt;span class="txtresenha"&gt;&lt;span style="font-family: &amp;quot;AvantGarde Bk BT&amp;quot;;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;

  &lt;p class="MsoNormal"&gt;&lt;span class="txtresenha"&gt;&lt;span style="font-family: &amp;quot;AvantGarde Bk BT&amp;quot;;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;

  &lt;p class="MsoNormal"&gt;&lt;span class="txtresenha"&gt;&lt;span style="font-family: &amp;quot;AvantGarde Bk BT&amp;quot;;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;

      &lt;p class="MsoNormal"&gt;&lt;img src="../blogfiles/tudo/e0627329-65f6-43b3-b01c-fbf60e8ecb6f.jpg" id="img_1" class="imgizqda"&gt;

&lt;h3&gt;&lt;span style="color:#990000"&gt;Prosseguindo as reflex&#245;es sobre a presun&#231;&#227;o de inoc&#234;ncia,o sexto volume de Escritos sobre a Liberdade trata das limita&#231;&#245;es que tal garantia imp&#245;e &#224; incid&#234;ncia de pris&#245;es no curso do processo penal - as ditas pris&#245;es provis&#243;rias ou processuais.&lt;/span&gt;&lt;/h3&gt;&lt;p class="MsoNormal"&gt;&lt;span class="txtresenha"&gt;&lt;span style="font-family: &amp;quot;AvantGarde Bk BT&amp;quot;;"&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;

  &lt;p class="MsoNormal"&gt;&lt;span style="font-family: &amp;quot;AvantGarde Bk BT&amp;quot;;"&gt;&lt;o:p&gt; &lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;

  </body>
    <closed-comments type="boolean"></closed-comments>
    <closed-trackbacks type="boolean"></closed-trackbacks>
    <comments-count type="integer">0</comments-count>
    <created-at type="datetime">2008-12-22T13:40:23Z</created-at>
    <date type="datetime">2008-12-22T13:35:00Z</date>
    <id type="integer">251324</id>
    <last-comment-date type="datetime"></last-comment-date>
    <myfile-id type="integer"></myfile-id>
    <nicetitle>maria-lucia-karam-um-sucesso-coles-o-escritos-sobre-a</nicetitle>
    <published-at type="datetime">2008-12-22T13:40:23Z</published-at>
    <site-id type="integer">1</site-id>
    <status type="integer">1</status>
    <title>Maria L&#250;cia Karam : um sucesso a cole&#231;&#227;o Escritos sobre a Liberdade</title>
    <updated-at type="datetime">2008-12-22T13:40:23Z</updated-at>
  </post>
  <post>
    <IP type="integer">0.0.0.0</IP>
    <author-id type="integer">22627</author-id>
    <blog-id type="integer">14385</blog-id>
    <body>&lt;object width="480" height="392"&gt;&lt;param value="http://video.globo.com/Portal/videos/cda/player/player.swf" name="movie" /&gt;&lt;param value="high" name="quality" /&gt;&lt;param value="midiaId=935584&amp;autoStart=false&amp;width=480&amp;height=392" name="FlashVars" /&gt;&lt;embed width="480" height="392" flashvars="midiaId=935584&amp;autoStart=false&amp;width=480&amp;height=392" type="application/x-shockwave-flash" quality="high" src="http://video.globo.com/Portal/videos/cda/player/player.swf"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;
&lt;h3&gt;&lt;span style="color:#990000"&gt;Uma jornada de 26 dias por 10 cidades em seis pa&#237;ses. Descobrimos um peda&#231;o do Brasil de enorme complexidade e que imp&#245;e a n&#243;s brasileiros desafios monumentais. Descubra as fronteiras da Amaz&#244;nia.Globo News
&lt;/span&gt;&lt;/h3&gt;</body>
    <closed-comments type="boolean"></closed-comments>
    <closed-trackbacks type="boolean"></closed-trackbacks>
    <comments-count type="integer">0</comments-count>
    <created-at type="datetime">2008-12-17T20:29:38Z</created-at>
    <date type="datetime">2008-12-17T20:27:00Z</date>
    <id type="integer">249479</id>
    <last-comment-date type="datetime"></last-comment-date>
    <myfile-id type="integer"></myfile-id>
    <nicetitle>globo-news-as-fronteiras-da-amaz-nia</nicetitle>
    <published-at type="datetime">2008-12-17T20:29:38Z</published-at>
    <site-id type="integer">1</site-id>
    <status type="integer">1</status>
    <title>Globo News : As fronteiras da Amaz&#244;nia</title>
    <updated-at type="datetime">2008-12-17T20:29:38Z</updated-at>
  </post>
  <post>
    <IP type="integer">0.0.0.0</IP>
    <author-id type="integer">22627</author-id>
    <blog-id type="integer">14385</blog-id>
    <body>&lt;h2&gt;REPORTAJE: Estilos  &lt;/h2&gt; &lt;!-- google_ad_section_start() --&gt; &lt;h1&gt;&#193;ndale, Bu&#241;uel&lt;/h1&gt;
G. BELINCH&#211;N &lt;em&gt;&lt;/em&gt;14/12/2008    

Entre 1947 y 1956, el m&#237;tico cineasta Luis Bu&#241;uel trabaj&#243; en M&#233;xico, en pel&#237;culas de muy bajo presupuesto pero de gran calidad art&#237;stica. Con mucha iron&#237;a y algo de surrealismo, con una zambullida en la cultura mexicana pero sin abandonar su semilla turolense, en contra de cualquier convenci&#243;n social y de los frenos morales que se impon&#237;an en la &#233;poca, Bu&#241;uel cre&#243; otra etapa excepcional de una carrera absolutamente demoledora. En este &lt;em&gt;pack&lt;/em&gt; se recuperan, en versiones restauradas que devuelven el esplendor perdido, &lt;em&gt;Susana (demonio y carne)&lt;/em&gt; (1951), &lt;em&gt;Una mujer sin amor&lt;/em&gt; (1952), &lt;em&gt;El bruto&lt;/em&gt; (1953), &lt;em&gt;Robinson Crusoe&lt;/em&gt; (1954) y &lt;em&gt;La muerte en este jard&#237;n&lt;/em&gt; (1956).

&lt;div class="ficha organizacion"&gt;           &lt;img src="http://www.elpais.com/fotos/personas/ign/36/151_3620.jpg" alt=" Luis Bu&#241;uel"&gt;                 &lt;dl&gt;&lt;dt class="primero"&gt;&lt;span&gt;Nombre completo&lt;/span&gt;&lt;/dt&gt;&lt;dd&gt;Luis Bu&#241;uel&lt;/dd&gt;&lt;dt&gt;&lt;span&gt;Fecha y lugar de nacimiento:&lt;/span&gt;&lt;/dt&gt;&lt;dd&gt; 22-02-1900 (Calanda - Espa&#241;a)&lt;/dd&gt;&lt;dt&gt;&lt;span&gt;Fecha y lugar de defunci&#243;n:&lt;/span&gt;&lt;/dt&gt;&lt;dd&gt;  29-07-1983 (Ciudad de M&#233;xico - M&#233;xico)&lt;/dd&gt;&lt;dt&gt;&lt;span&gt;Nacionalidad:&lt;/span&gt;&lt;/dt&gt;&lt;dd&gt;          
&lt;/dd&gt;&lt;dd&gt;       Espa&#241;ola&lt;/dd&gt;&lt;dt&gt;&lt;span&gt;Profesi&#243;n:&lt;/span&gt;&lt;/dt&gt;&lt;dd&gt;  Director de Cine&lt;/dd&gt;&lt;/dl&gt;





&lt;a href="http://www.elpais.com/articulo/Tendencias/Andale/Bunuel/elpeputec/20081214elpepitdc_1/Tes"&gt; &lt;span style="color: rgb(204, 0, 0);"&gt;&lt;strong&gt;Seguir leyendo El Pa&#237;s &amp;gt;&amp;gt;.&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;
&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt;&lt;strong&gt;

         &lt;/strong&gt;&lt;/div&gt;&lt;strong&gt;
&lt;/strong&gt;</body>
    <closed-comments type="boolean"></closed-comments>
    <closed-trackbacks type="boolean"></closed-trackbacks>
    <comments-count type="integer">0</comments-count>
    <created-at type="datetime">2008-12-15T10:10:44Z</created-at>
    <date type="datetime">2008-12-15T09:56:00Z</date>
    <id type="integer">248086</id>
    <last-comment-date type="datetime"></last-comment-date>
    <myfile-id type="integer"></myfile-id>
    <nicetitle>el-pais-andale-bunuel</nicetitle>
    <published-at type="datetime">2008-12-15T10:10:44Z</published-at>
    <site-id type="integer">1</site-id>
    <status type="integer">1</status>
    <title>El Pa&#237;s : &#193;ndale, Bu&#241;uel</title>
    <updated-at type="datetime">2008-12-15T10:10:44Z</updated-at>
  </post>
  <post>
    <IP type="integer">0.0.0.0</IP>
    <author-id type="integer">22627</author-id>
    <blog-id type="integer">14385</blog-id>
    <body>&lt;div class="presentacion"&gt;&lt;img src="http://lacomunidad.elpais.com/blogfiles/tudo/20081213elpbabart_4.jpg" id="img_0" class="imgcen"&gt;
&lt;strong&gt;
JOS&#201; MANUEL GAMBOA


&lt;/strong&gt;Enrique Morente, Eva Yerbabuena y Gerardo N&#250;&#241;ez componen con intenci&#243;n, ma&#241;a y picard&#237;a tres diccionarios del cante, el baile y el toque&lt;em&gt; &lt;/em&gt;en La voz de los flamencos. Entrevistas, m&#250;sica e historia completan el libro de Miguel Mora

         &lt;/div&gt;         &lt;!-- ***** Fin Presentacion ***** --&gt;                         &lt;!-- ***** Entradilla ***** --&gt;     &lt;!-- google_ad_section_start() --&gt;         Una virtud clave que debe adornar a todo periodista es la de saber preguntar (y repreguntar). Si el entrevistado sabe responder, &#161;eureka!, ya lo tenemos. El libro que nos presenta este averiguador empedernido llamado Miguel Mora es fruto de muchos a&#241;os de afici&#243;n flamenca y de profesi&#243;n period&#237;stica. Es, por tanto, en buena parte, un trabajo de campo, de infinitos encuentros en los que Mora propone y los flamencos disponen. La labor del autor consiste la mayor de las veces, seg&#250;n &#233;l reconoce, en "entrevistarlos o al menos intentarlo", y este &#250;ltimo matiz es importante porque la peripecia es mucha. No es que los artistas se nieguen a la intervi&#250;, se trata m&#225;s bien de una cuesti&#243;n referida a esa templanza que los caracteriza incompatible con las urgencias de los medios de comunicaci&#243;n a los que Mora est&#225; obligado por su carrera. En el gremio flamenco no existe la prisa -correr es de cobardes-. Por no existir no existen ni los relojes, que hay quien jam&#225;s hizo uso de semejante accesorio. Los conocen, pero no tienen amistad con ellos; pueden coleccionarlos pero limitan su empleo, claro est&#225;, para cuando se acerca la horita de salir a escena, que tampoco esto es un relajo: ni reloj, ni relajo. En su meollo el libro gordo de Miguel Mora, porque gordo es, resulta pues de la convivencia flamenca y ah&#237; radica uno de sus logros indiscutibles. Es en buena parte memoria de lo vivido, casi siempre con la sonrisa en los labios o a golpe de carcajada, que para el aburrimiento abundan otras esferas. El autor sabe atender, retener y elaborar lo escuchado para transmitirlo con fidelidad. Queremos resaltar el que consideramos mayor acierto del libro: la concepci&#243;n de un diccionario de t&#233;rminos del cante, guitarra y baile flamencos, o afines, manufacturado por tres superh&#233;roes de las respectivas especialidades que tienen otra cosa en com&#250;n: la cabeza muy bien amueblada. Enrique Morente, Eva Yerbabuena y Gerardo N&#250;&#241;ez responden, sin pegar voces, a las voces que Miguel Mora les plantea con intenci&#243;n, ma&#241;a y hasta con picard&#237;a c&#243;mplice. Y los protagonistas resuelven atestiguar sin saltarse ninguna cuesti&#243;n. Dando la cara, que se dice, porque hay ciertos t&#233;rminos que casi eran tab&#250; -advi&#233;rtase que ya decimos "eran"-, que por prudencia se han venido obviando -en el flamenco hay que andarse con pies de plomo, porque tiran con pl&#250;mbeas balas-, y aqu&#237; se definen con natural soltura y agudeza.

&lt;a href="http://www.elpais.com/articulo/arte/Salud/libertad/flamencas/elppgl/20081213elpbabart_4/Tes"&gt; &lt;span style="color: rgb(204, 0, 0);"&gt;&lt;strong&gt;Seguir leyendo&amp;gt;&amp;gt;El Pa&#237;s&lt;/strong&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;


</body>
    <closed-comments type="boolean"></closed-comments>
    <closed-trackbacks type="boolean"></closed-trackbacks>
    <comments-count type="integer">0</comments-count>
    <created-at type="datetime">2008-12-13T23:51:12Z</created-at>
    <date type="datetime">2008-12-13T23:41:00Z</date>
    <id type="integer">247473</id>
    <last-comment-date type="datetime"></last-comment-date>
    <myfile-id type="integer"></myfile-id>
    <nicetitle>el-pais-salud-y-libertad-flamencas</nicetitle>
    <published-at type="datetime">2008-12-13T23:51:12Z</published-at>
    <site-id type="integer">1</site-id>
    <status type="integer">1</status>
    <title>El Pa&#237;s : Salud y libertad flamencas</title>
    <updated-at type="datetime">2008-12-13T23:51:12Z</updated-at>
  </post>
</posts>
